Je kinderen wat rustiger aan laten doen (of zelfs meerdere keren)

Door Jill Walbieser voor The New York Times

Afbeelding: SOPHIA FOSTER-DIMINO

Een moeder die een dove zoon opvoedt, woont paradoxaal genoeg in een huis vol lawaai. Maar ze leert van hem hoe ze zich kan loskoppelen van de buitenwereld.

Bij mij thuis beginnen de ochtenden met een knal. Meestal door een deur die open wordt gegooid, gevolgd door het strijdlustige gebrul: "Mam! Melk!", dat meer klinkt alsof het van een professionele worstelaar komt dan van een zesjarige in pyjama die mijn slaapkamer binnenstormt. Het is zes uur 's ochtends (als ik geluk heb) en mijn ogen zijn nog dicht, maar mijn oren staan wijd open.

Mijn zoon begint elke dag op vol volume en houdt geen decibel gas terug. Na zijn eerste wekker is er gegiechel, gegil en gestamp van voetjes op de trap. De auditieve aanval gaat de hele ochtend door en varieert van lange periodes van onzinnig gezang ("pup-py DOG, pup-py DOG!") tot het krijsen van zijn eigen videogamegeluiden. En het volume lijkt alleen maar toe te nemen als ik zijn cochleaire implantaten indoe en hij zichzelf kan horen.

Van alle aspecten waarop ik niet voorbereid was bij het opvoeden van een doof kind, was het omgaan met een constant, aanhoudend geluidsniveau het minst verwacht. En sinds het begin van de pandemie is het alleen maar constanter en lawaaieriger geworden.

"Audiologen weten al langer dat klaslokalen lawaaierig kunnen zijn", aldus Lisa Vaughan, Au.D., die gespecialiseerd is in gehoorproblemen bij kinderen in het Cook Children's Medical Center in Fort Worth, Texas, en voormalig voorzitter is van de American Academy of Audiology. "Maar een gemiddeld huis is niet veel beter."

Dr. Vaughan, moeder van twee, kent de gebruikelijke geluiden van een gezin met kinderen maar al te goed: de televisie of tablet op de achtergrond, het zachte gezoem van de vaatwasser, een blaffende hond, af en toe onverklaarbare klappen en gerammel. Al deze dingen, zegt ze, variëren van 60 tot 90 decibel en klinken nog harder als ze tegelijkertijd plaatsvinden. Normaal spraakgeluid ligt rond de 50 tot 60 decibel en het gehuil van een baby kan oplopen tot zo'n 110 decibel. Mijn zoon zit meestal rond de 70 decibel, ongeveer evenveel als een gemiddelde stofzuiger.

Dit soort geluidsniveaus zijn zeker irritant, maar het is slechts één onderdeel van wat we lawaai noemen. Wat een geluid rustgevend of juist storend maakt, hangt af van vele factoren die onderzoekers nog steeds aan het ontrafelen zijn, evenals persoonlijke voorkeur (het geluid van de oceaan kan voor jou prachtig zijn, maar ik krijg er de neiging van om naar het toilet te rennen). In de meest basale vorm is lawaai elk ongewenst geluid, zeggen experts, of het nu gaat om de bladblazer van de buurman of een stereo die Bach speelt.

Hoewel overmatig lawaai een zeker risico vormt voor het gehoor, is het meer directe probleem dat het ons mentaal en fysiek kan stressen. Maar omdat het onzichtbaar is – en omdat ouders zich momenteel al over zoveel andere dingen zorgen maken – wordt het vaak over het hoofd gezien als een bron van stress.

"We zijn genetisch geprogrammeerd om op bepaalde geluiden in onze omgeving te reageren als waarschuwingssignalen", aldus Lynn Bielski, Ph.D., assistent-professor audiologie aan de Ball State University. Hoewel geluid voornamelijk wordt verwerkt in de auditieve cortex van de hersenen, activeren onaangename geluiden ook de amygdala, die emoties zoals angst en agressie verwerkt. Die activiteit kan de hypothalamus aanzetten tot fysieke veranderingen – een snellere hartslag en een hogere bloeddruk – die we op dat moment misschien niet eens opmerken.

Maar chronische blootstelling aan lawaaierige omgevingen – bijvoorbeeld wonen in de buurt van drukke verkeersgebieden – kan het risico op hoge bloeddruk of een beroerte verhogen en bijdragen aan angst, depressie, een slechtere slaapkwaliteit en een verminderde concentratie. Dr. Bielski vertelde over een klassiek experiment waarbij volwassenen een eenvoudige geheugentaak uitvoerden. Toen het experiment werd herhaald met achtergrondlawaai, nam het geheugenvermogen aanzienlijk af. Tegenwoordig proberen ouders veel moeilijkere taken uit te voeren, zoals complexe gesprekken met andere volwassenen, in omgevingen die qua geluid veel chaotischer zijn.

Bovendien zijn kindergeluiden niet te vergelijken met andere achtergrondgeluiden. Volgens dr. Bielski bepaalt een geluid hoe irritant het is, hoeveel aandacht je eraan moet besteden. Het gewone gezoem van de airconditioning kan gemakkelijk naar de achtergrond verdwijnen, maar het gebonk uit een eetkamer niet.

"Geluid is meer dan alleen volume," aldus Poppy Szkiler, oprichtster en CEO van Quiet Mark, een bedrijf gevestigd in Londen.   Dat helpt bedrijven bij het ontwerpen van stillere producten door middel van intelligent ontwerp. "In de meeste huizen zijn de piepjes, bliepjes, meldingen en het geluid van de magnetron veel te veel voor onze hersenen."

Geluid is immers een vorm van energie. Je absorbeert meer geluidsgolven in afgesloten ruimtes dan in de buitenlucht. Dus als je vastzit in een lawaaierig huis, kan het eindeloze gekletter onontkoombaar lijken. Dat is het niet.

Szkiler beveelt aan wat zij een "geluidsaudit" noemt, wat inhoudt dat je doet wat we onze kinderen altijd leren: luisteren.

Luister naar alle geluiden die normaal gesproken naar de achtergrond verdwijnen. Staat er een tv, tablet of muziek constant aan? Zet het uit of in ieder geval zachter. Haal de batterijen uit speelgoed met sirenes of harde geluiden (de Sight & Hearing Association publiceert elk jaar een lijst met het luidste speelgoed). Zelfs de piepjes in speelgoed voor huisdieren kunnen verrassend luid zijn, aldus Dr. Vaughan, tussen de 110 en 135 decibel, afhankelijk van hoe dicht ze bij je oor zijn. Koptelefoons of apparaten met Bluetooth zijn prima voor kinderen, zolang ze het volume maar onder de 85 decibel houden en pauzes nemen. De meeste elektronische apparaten hebben instellingen waarmee je het maximale volume kunt beperken.

Als het niet mogelijk is om lawaai volledig te elimineren, vervang dan harde geluiden, zoals zoemende alarmen, door aangename geluiden, zoals zachte regen. Als, zoals een sociaal experiment aantoonde, het afspelen van klassieke muziek tijdens de spitsuren het vandalisme in Londense metrostations verminderde, dan zou het misschien een vergelijkbaar effect kunnen hebben op het kalmeren van je drukke peuters (of tieners). De meeste moderne ruimtes zijn niet ontworpen met akoestiek in gedachten, en open plattegronden en harde oppervlakken hebben de neiging om geluid te versterken. Stoffen, kussens, vloerkleden en zelfs planten kunnen het lawaai dempen.

"Planten, met name mossen, behoren tot de meest geluidsabsorberende materialen die er zijn," aldus Szkiler.

Hoewel speelkamers voor de meeste kinderen misschien een luxe zijn, kan het inplannen van 'lawaaimomenten' ook helpen. Het plannen van momenten waarop kinderen lawaai mogen maken, als ze dat willen, kan hen een gevoel van routine geven, aldus Jennifer Taitz, PsyD, klinisch psycholoog in Los Angeles en universitair docent klinische psychologie aan de Universiteit van Californië, Los Angeles. Zelfs op school is er pauze. "Kinderen missen het sociale contact en verlangen ernaar", zegt dr. Taitz. "Als kinderen schreeuwen, zeggen ze meestal: 'Geef mij aandacht.'"

Reageren op hen kan wel eens de sleutel zijn tot het beëindigen van de constante stroom van geklets en lawaai. "Als ouders belonen we vaak onbedoeld luidheid", zei ze. Als je kind één keer om chocolademelk vraagt en geen reactie krijgt, zal ze het opnieuw vragen, luider. "Als je dan toegeeft, versterk je dat gedrag." Beloon en prijs in plaats daarvan spraak op een normaal volume.

Omdat mijn zoon nogal visueel ingesteld is, gebruik ik nu een app die het decibelgehalte meet en weergeeft terwijl je spreekt. Zo kan hij zien wat zijn volume zou moeten zijn en wat het daadwerkelijk is. Het feit dat het net een videogame is – gelukkig zonder geluidseffecten – maakt het voor ons allebei leuk om stiller te zijn.

Stilte hoeft niet saai te betekenen. Dat is belangrijk als je wilt dat je kinderen niet te veel lawaai maken. Creëer een associatie tussen plezier en stilte door samen iets te doen wat ze leuk vinden, zoals tekenen, schilderen of lezen. "Die momenten van rust zijn helend voor iedereen", aldus Dr. Vaughan. "Het helpt je lichaam te ontspannen en wat rust te vinden in deze chaotische tijd."

Deskundigen zeggen dat er geen dagelijkse hoeveelheid stilte is, maar het is wel een goed idee om regelmatig even te ontsnappen aan lawaai, zowel voor peuters, tieners als vooral voor ouders. Gebruik een koptelefoon met ruisonderdrukking of ga een stukje wandelen.

"Ik heb gemerkt dat hoe meer stilte ik heb, hoe meer ik ernaar verlang," zei Szkiler. "Het is voedend. Stilte stelt je lichaam in staat om het zenuwstelsel te ontspannen en even rust te nemen van de constante geluidsoverlast."

Als horende persoon is het makkelijk om de mentale impact van lawaai over het hoofd te zien, omdat we onze oren nooit helemaal kunnen uitzetten. Maar mijn zoon kan dat wel, en doet dat ook (en niet alleen tijdens mijn laatste betoog over waarom we niet op de hond rijden). Als hij even rust van zijn gehoor wil, hoeft hij alleen maar met zijn handen aan de zijkanten van zijn hoofd de magneetjes los te trekken die ervoor zorgen dat zijn cochleaire processors geluid naar zijn gehoorzenuw doorgeven.

Mijn hersenen zijn echter gedwongen om door te blijven zoemen en geluiden te verwerken, zelfs terwijl ik slaap. Dat – en wakker worden door dinosaurusgebrul om 6 uur 's ochtends – is een prijs die ik bereid ben te betalen voor de prachtige kakofonie van het samenleven met mijn zoon, maar ik leer, door zijn voorbeeld, dat tijd nemen om te ontspannen, los te koppelen en te genieten van de stilte in mijn hoofd net zo waardevol kan zijn.

Lees het originele artikel op de website van The New York Times HIER .